Linkse en rechtse borrelpraat

Vanavond viel mijn oog op twee opiniestukken die op de Volkskrant-site toevallig precies naast elkaar terecht waren gekomen, van twee mensen die het waarschijnlijk over weinig eens zouden kunnen worden: Geert Wilders over referenda en Asha ten Broeke over de angst voor verkrachtende asielzoekers. Je zou het eerste stuk als rechtse borrelpraat kunnen typeren (duh, het is Geert Wilders) en het tweede stuk als linkse borrelpraat (duh, het is Asha ten Broeke). En ik moet zeggen dat ik in dit geval de linkse borrelpraat vervelender vind dan de rechtse.

I

Eerst Wilders. Ik ben in het algemeen geen fan van politici die opiniestukken in de krant schrijven – zoiets wordt toch meestal een platte advertentie voor de eigen stokpaardjes, zonder veel nuance of inhoudelijke originaliteit. Voor een roeptoeter als Wilders geldt dat natuurlijk al helemaal. En inderdaad zitten er een paar hemeltergend flauwe oneliners in (‘Volgende week houdt de Europese Unie een migratietop op Malta. Wat Nederland nodig heeft, is geen migratietop maar een migratiestop’), herhaalt Wilders heel vaak hetzelfde punt in verschillende bewoordingen, en legt hij verbanden die je op z’n minst dubieus kunt noemen (‘[De burgers] willen betere zorg en meer aandacht voor de ouderen. Maar moeten betalen voor migranten en Grieken.’)

Maar: Wilders heeft een concreet beleidsvoorstel – meer referenda. Hij heeft er een argument voor: ‘Het volk weet véél beter wat goed is voor Nederland dan de regenten in Den Haag.’ Daar kun je het mee eens zijn of niet, maar er is tenminste een stelling, en een poging die te onderbouwen. Wil je gaten schieten in Wilders’ redenering, dan weet je hoe het doelwit eruit ziet en waar je naar munitie moet zoeken. (Persoonlijk zou ik hier beginnen: ‘De asielcrisis is een symptoom van een veel diepere kwaal. Namelijk een politieke elite die de voeling met het volk heeft verloren.’ De asielcrisis is een symptoom van heel veel kwalen, maar die lijken me van zo’n kaliber dat de Nederlandse politieke elite er niet veel aan kan doen – een formidabel staaltje Haagse zelfoverschatting van een man die toch ook alweer zeventien jaar in de Tweede Kamer zit.)

II

Dan Ten Broeke. Zij heeft het over het idee dat asielzoekers massaal vrouwen gaan verkrachten, een opmerkelijk populair angstbeeld in de Hollandse asielchaos. Het is een beetje een warrig verhaal, waarin Ten Broeke braaf belijdt dat ze uiteraard voor vrouwenrechten is en het heel erg vindt als vrouwen verkracht worden (‘Laat er geen misverstand over bestaan’), om vervolgens hoofdschuddend vast te stellen: ‘Maar een roep om bescherming en verantwoordelijkheid is niet de primaire reactie op berichten over verkrachtende vreemdelingen. Veel mensen slaan rechtsaf, richting het xenofobische eigen-volk-eerst-achterpad van ‘weten we eigenlijk wel wie we in huis halen?”

Ja, en? Het is zo’n stukje waarvan het lastig te begrijpen is wat de schrijver nou eigenlijk wil. De kop die erboven prijkt, ‘Waar komt die hetze vandaan?’suggereert dat hier naar een verklaring voor een fenomeen gezocht wordt, maar dat is niet zo. Wat betoogt Ten Broeke dan, dat mensen die ‘Een asielzoeker met een volle zak pakt uw dochter met groot gemak’ op een spandoek schrijven geen gezellige types zijn? Gôh. Ook een voorstel om ons gedrag of beleid te veranderen ontbreekt, net als een poging om mensen te overtuigen van een andere zienswijze: hoeveel mensen zullen er zijn geweest die op het punt stonden om een scheldkannonade over asielzoekers op Facebook te gooien, maar na het lezen van Ten Broekes stukje dachten: ‘Oei, dan ben ik een enge rechtse xenofoob, toch maar niet doen’?

Het dichtst in de buurt van een concrete stelling komt haar vergelijking met de zuidelijke VS, en het enorme racisme dat daar in de tijd van vóór de burgerrechtenbeweging heerste. Daar heerste het beeld dat zwarte mannen constant blanke vrouwen verkrachtten als ze de kans kregen, en ‘dat gold dan weer als publieke rechtvaardiging voor gruwelijke lynchpartijen.’ Met haar uitsmijter (‘ik vrees dat wij als samenleving op dit moment spelen met vuur’) suggereert Ten Broeke min of meer dat we hard op weg zijn net zo’n racistische samenleving te worden, omdat ook hier ‘het archetype van de verkrachtende vreemdeling’ in zwang is – maar ik mag hopen dat dat geen stelling is die ze serieus zou willen verdedigen, en als wel, dan is het een staaltje stemmingmakerij waar geen honderd schreeuwende Brabanders tegenop kunnen.

III

Nee, als ik het zo lees, lijkt Ten Broeke niet méér met haar stukje te willen bereiken dan luid en duidelijk haar afkeuring te laten horen van het ‘xenofobische eigen-volk-eerst-achterpad.’ Het is een geloofsbelijdenis, zoals heel veel van wat er links en rechts over politiek geschreven wordt pure geloofsbelijdenis is: even laten zien dat je bij de juiste kerk hoort, zonder verder veel te zeggen.

Ik merk bij mezelf dat ik me steeds meer ga ergeren aan dit soort gepreek voor eigen parochie. ‘Lezer verdient beter dan foute, nietszeggende meningen,’ was de kop boven een eerder stukje uit Ten Broekes pen. Helemaal mee eens – en de lezer verdient ook beter dan meningen die geen enkele concrete bijdrage aan het debat leveren, maar alleen dienen om het morele superioriteitsgevoel van de auteur te strelen.

Advertisements
This entry was posted in Netherlands, Politics. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s